بی خانمان

دلی شکسته تر از نای نی لبک دارم
یواش ...دست نزن شیشه ام ...ترک دارم
چقدر وسوسه در چشم انتخاب من است
که بر صداقت آیینه نیز شک دارم
رفیق بار غریبی به دوش من مانده
که احتیاج به یک دوست یک کمک دارم
فریاد زدم به من در قبال سکه ی زخم
چه می دهید؟ یکی گفت من نمک دارم!

من و تو هر دو غریبیم و آشنای سکوت
خوشم به اینکه غمی با تو مشترک دارم

 من دیگر ناله نمی کنم ، قرنها نالیدن بس است می خواهم فریاد بزنم! اما اگر نتوانستم سکوت می کنم خاموش بودن بهتر از نالیدن است ... ----------------------------- به من بگو نگو ، نمی گویم؛ اما نگو نفهم ، که من نمی توانم نفهمم من می فهمم!! 

 دکتر علی شریعتی

 

هفت سین روحم در انتظار سین سبکبالی است

امسال بر سر سفره همسایه مان فقط دو سین است ...

           سرخی سیلی

.

.

خدایا! سینی از رنگ سخاوت به بندگانت عطا کن تا هفت سین هیچ خانه ای به رنگ سر افکندگی نباشد

آمین...

 

این منم... قهرمان داستان نیمه کاره ات

   در این نیمه سرگردانم

نه راه بازگشت به اول سطر دارم نه توان قصه گویی

بیا.....حتی دیگر پایان عاشقانه ای هم نمی خواهم...فقط تمامم کن

                    تمام.

عمر کوتاه من به انتظار بلند تو کفاف نمی دهد

  دیگر مساله ام بودن یا نبودن نیست...

چگونه ماندن و زیستن دردمن است..

 شاید هم ...

مساله عمر کوتاه من است

 

 

    عشق پر ..

           وفا پر...

              آزادی پر....

    دلها پر پر   

کلاغ پر دیگر بازیه کوذکانه نیست 

عدالت را کشتند و از استخوانش چماقی درست کردند به نام قانون

بیچاره قانون که فکر می کند همان عدالت است

چه ساده با گریستن خویش زاده میشویم و چه ساده با گریستن دیگران از دنیا میرویم و در میان این دو سادگی معنایی میسازیم به نام زندگي

 

برای خریدن عشق هر کس هرچه داشت آورد،‌ دیوانه هیچ نداشت و گریست،‌ گمان کردند چون هیچ ندارد می گرید،‌ اما هیچکس ندانست که قیمت عشق اشک است !!!

 

مردان در صيد عشق به وسعت نامنتهايي نامردند گدايي عشق ميكنند تا وقتي مطمئن به تسخير قلب زن نشدند اما همين كه مطمئن شدند مردانگي را در كمال نامردي به جا مي اورند.

دكتر علي شريعتي

 

بریم شونه های نحیفم

دیگه وقته خوابه....

چه قدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و به جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت شی‌ ، حس کنی هنوزم دوسش داری چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی، اما وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی چقدر سخته که وقتی پشتت بهشه ، دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه و مجبور بشی بخندی که نفهمه هنوزم دوستش داری

عمق فاجعرو دیدم

اون وقتی که دخترک هنوز عروسکش که دیشب بهش شب بخیر گفته بودو قرار بود فردا صبح بهم صبح بخیر بگن  تو بغلش بود      صبح شده بود اما نمی دونم چرا بیدار نمی شدن...

اون وقتی که پدر دو قلوهاشو رو دوشش گذاشته بود و میخواست او نارو یه جا دیگه بخوابونه  اما

نمی دونم چرا تو خاک......

اون وقتی که اشکم می ترسید از چشمام بیاد پایین  چون طاقت نداشت ببینه اون دوتا عروس دومادو

 که با اون همه قول و قرار حالا هرکدومشون ....

خدایا چجوری دیدنه این صحنه هارو تاب آوردم   اما همرو دیدم

 

۵ دی ماه سالروز زلزله بمه  نمی دونم این مردم ساعت ۵ چهلو پنج دقیقه صبح سال۸۲  تاوان کم کاری کدوم مسوول رو پس دادند  الان ساختن کدوم خونه لوکس کدوم برج می تونه داغ اون عزیز از دست داده ها رو خاموش کنه میگن الان تو بم خونه ها دارن با مقاومت و تکنولوژی روز ساخته میشن...کدوم یکی از اونایی که مردن نباید طعم زندگی تو یه سرپناه امن و می چشیدن!کدوما زیادی بودن......دارم با اون هایی حرف می زنم که الان فکر می کنن از گود بیرونندو هیچ تقصیری هم احساس نمیکنند...اماخون همه کشته شده های بم به گردنشونه و با هیچ حلالی  هم پاک نمیشه..نمیشه...میخوام با اون مسوول هایی حرف بزنم که وقتی میزو یه دم و دستگاهی می بینن و یه دفعه یه عنوانی پیدا میکنن یادشون میره برا چی بهشون میگن وزیر مدیر کل یا.....فقط تو تمام مدت کارشون با حرفهای پوچ و وعده های از باد تو خالی تر سر مردم رو گرم میکنن وقتی هم که میبینن وضع داره خراب میشه یا استعفا میدن یا با وقاحت تمام تقصیرو گردن قبلی ها میندازن...خوب اینم نتیجش.........راستی سمت جدید مبارک میبینم که پسته بالا تری بهت دادن    شک نکن که لیاقتشو داشتی!!!این همه بچه و بزرگ و کوچیک هم که مردن خواست  خدا بوده  یه وقت فکر نکنی به خاطر این بوده که تو نتونستی براشون سرپناه امن بسازی.. 

 

هر وقت قلبمو تو آینه نگاه می کنم  میبینم طفلی پای چشمش کبوده

   نمی دونم کی می خواد یاد بگیره اون قلبه نه آسفالت که بذاره همه از روش رد بشن

       آخه پس کـی...

منو اندازه جون میخواست   ای کاش نمیخواست

خنده هاش میگفت میخوام ولیکن اخماش نمیخواست

                  دل به دل راه داره حاشایی دیگه بی اثره

                 تو دلش منو میخاست اگر تو چشماش نمیخواست

 منو میخواستوروزی صد دفعه میگفت ولی حیف

واسه امروزش میخواست برای فرداش نمیخواست

               ما با هم مثل دو تا کفتر هم خونه بودیم

               ولی افسوس که منو تو قصر زیباش نمیخواست 

 

شما میدونین "تو "کیه؟ کدوم!

همون که همه دوسش دارن 

  نمیدونم کیه اما بهش حسودیم میشه

همه میگن "تو"رو دوست دارم  

  کاش منم "تو "بودم تا همه دوسم داشتن

کاش نگاهم را می فهمیدی

    قبل از سرد شدن دستهایم

قبل از آنکه کوه به کوه به دنبال روحم روانه شوم

قبل از آنکه آخرین بند وجودم مرا به تازیانه کشد 

کاش لحظه آخر اشکم زیر پلکهایم پنهان نبود

   اما نمی دانم اگر اشکم را می دیدی.........

تردید تردید   خدایا همش تردید...

بارها خواستم چمدونم رو بر دارم و بدون هیچ کلامی برم   امامگه عشقت میذاشت

هر دفعه موقع رفتن کلاف خاطراتت دور پاهام میپیچید و تا بازشون می کردم دیگه رفتن از یادم میرفت

اینه که عمریه پیشت موندم

زندگی هر ادمی مثل یک فیلمه  آدمهای زیادی توی فیلم تو بازی میکنند

اما یادت باشه تو قهرمان فیلمی و تا آخر نباید صحنرو ترک کنی

قهرمانهای فیلم همیشه پیروزند

مي نويسم (( د ي د ار ))

تو اگر بي من و دلتنگ مني ... يك به يك فاصله ها را بردار